Street Food Madrid

ST

Piensa en uno de tus platos de tapeo favoritos, por ejemplo, una croqueta. Una buena croqueta en un buen bar o restaurante sabe de maravilla: ¿puedes imaginarte cómo sabría en tu rincón favorito de la ciudad?, ¿recostado en un banco al solecito?, ¿o quizás de camino al curro, cual neoyorquino con su expresso? La respuesta es sí y no. Sí, porque si tienes muchas ganas podrías cocinar croquetas en tu casa y comerlas en la calle. No, porque no puedes hacer lo más sencillo: comprarlas allí mismo recién hechas, en un puesto callejero como los de los perritos calientes de las películas americanas.

No puedes porque en nuestra ciudad la street food (una concepto que arrasa en Asia, América e incluso en otros países europeos) no existe. Vale, todos hemos visto algún que otro carrito de helados, churros o castañas en la calle, pero ahí se acaba la cosa. Si has estado en Asia, por ejemplo, sabrás que los puestos de cocina callejera son mucho más que una anécdota: forman parte del paisaje urbano y del alma de su cultura.

Si, como nosotros, eres un foodie declarado, sabrás que últimamente, son unos cuantos los chefs que han saltado al rescate de este concepto olvidado en nuestro país, y que apuesta por una cocina desenfadada, popular y con alma callejera (David Muñoz, estrella michelín, reivindica la street food asiática en su barra del StreetXO, al igual que los chicos del Nakeima -local que arrasa en Madrid-). Y si está de moda, te preguntarás, ¿por qué seguimos sin ver carritos en las calles?

En España, y muy concretamente en Madrid, el espacio público lleva años siendo arrebatado a sus ciudadanos. Y la gastronomía no podía librarse: las instituciones han impedido que se desarrolle una cultura gastronómica callejera y popular conectada con los gustos y necesidades reales de las personas y que beba de la tradición de un país que siempre ha disfrutado de su ocio en las calles y plazas y en el que nació un concepto tan informal y callejero como el de la tapa.

Por todos estos motivos, hemos decidido crear una asociación que promueva la street food en nuestra ciudad y que ejerza presión en los gobernantes para que modifiquen las normas que nos impiden disfrutar del espacio público como punto de encuentro gastronómico. Queremos reconquistar el espacio común para convertirlo en un lugar de vida, interacción social y disfrute de una gastronomía más sencilla, informal, popular y asequible. Reconectar la cocina española con su territorio. Crear espacios comunes en los que converjan productores, cocineros, consumidores y ciudadanos. Apostar por una cocina de kilómetro cero basada en productos locales.

¿Quiénes somos? Gente como tú: un grupo de cocineros (Menuda Vida), abogados (Food law strategies), arquitectos (PezStudio), foodies (Eat and love) y, en definitiva, vecinos de Madrid. Sí, como nosotros, quieres street food en Madrid (y en España) YA, te invitamos a que mañana sábado conozcas nuestra iniciativa en un marco muy especial: el proyecto de laboratorio gastronómico  Foodlab en Medialab Prado coordinado por David Rodríguez, un lugar de innovación, creación y cultura colaborativa en el que desarrollaremos muchas de nuestras actividades y que mañana celebra su aniversario con el Festilab. Nos encontrarás durante todo el día en el patio del Medialab realizando nuestra primera acción de promoción de la street food en Madrid. Reivindicaremos otra manera de entender la gastronomía, otra manera utilizar los espacios comunes, otra manera de entender la vida. Si quieres conocernos, apoyar nuestro movimiento y sorprenderte, este sábado ven a la Serrería Belga a partir de las 13:00. ¡Te esperamos!

http://streetfoodmadrid.wordpress.com

Innovación instituyente

España es un país que no sabe valorar o capitalizar su capacidad de innovación. La razón principal, es que es innovar en realidad no sirve para nada al ser un sistema donde los beneficios están repartidos entre unos pocos de antemano.

Repensar la innovación debería partir por tanto de esta premisa inicial: No puede haber labortorios o proyectos sociales sin capacidad instituyente. Si con nuestros actos no decidimos nada, la única opción lógicamente es la del exilio o la desilusión

D.

Enlazar non é delito!

Artículo con Virigia Uzal y Kay Levin en Praza.com

O Goberno vén de facer gala, unha vez máis, do seu analfabetismo dixital.
De todas as medidas posibles, decidiu asegurar beneficios a un modelo de negocio obsoleto e multar á cidadanía. Se antes se propuxo limitar a mobilización dixital coa Lei de Seguridade Cidadá, agora pretende restrinxir o debate público na rede. É revelador, cando menos, que entre os contidos susceptíbeis de ser multados se contemplen os de «creación de opinión pública». Conciben como delito debater unhas informacións, remitíndose á súa lectura. Temos, aínda por riba, que compensar, non só o seu autor senon a unha sociedade de xestión de máis que dubidosa representatividade.

O texto oficial da reforma da Lei de Propiedade Intelectual destaca que os contidos que teñan unha finalidade «informativa, de creación de opinión pública ou de entretemento» non requiren autorización, pero os editores poden percibir unha compensación equitativa. É o que supón a aplicación do contido desta medida que, nun alarde de transparencia, o Goberno decidiu non facer público hasta unhas semanas despois de ser presentada en rolda de prensa. Esta lexislación permite ligar a contidos protexidos sen necesidade de autorización previa pero, iso sí, os responsábeis poderán facerte pasar por caixa requirindo unha compensación polos dereitos de propiedade intelectual.

os contidos que teñan unha finalidade «informativa, de creación de opinión pública ou de entretemento» non requiren autorización, pero os editores poden percibir unha compensación equitativa

A maioría dos diarios dixitais xa se amosaron contrarios a esta reforma.

Segundo a lei, este dereito a cobrar será irrenunciábel e farase efectivo a través de entidades de xestión como VEGAP, para imaxes, e CEDRO, unha entidad similar á SGAE, dedicada á administración dos dereitos de autor e de propiedade intelectual de obras textuais protexidas, entre os que se atopa AEDE (Asociación de Editores de Diarios Españoles). Estas entidades serán as máis beneficiadas, xa que aínda que os medios autoricen a terceiros a enlazar os seus contenidos sen compensación económica, CEDRO cobrará por eles. É por tanto unha medida que limita a liberdade dos medios para compartir os seus contenidos con agregadores de enlaces que, até o momento, revertía en milleiros de visitas ás que nin os membros de AEDE renunciarían.

Esta reforma traerá consigo a posíbel desaparición de servizos en internet útiles para os medios e os lectores, non se limita só a Google.

A pesar de que a empresa norteamericana aínda non fixo declaracións ao respecto, a directora xurídica de Google España, María González, xa se encargou de aclarar nunha entrevista que “é un tema voluntario. Se non queres estar en Google News, non tes por que estar, nunca imos indexar noticias que o editor non queira”.

Menéame xa se posicionou a través dun comunicado. Afirman que “calquera taxa que non sexa simbólica porá en peligro a nosa supervivencia, polo que non nos quedará máis remedio que tomar medidas como bloquear os enlaces a periódicos locales, marchar de España ou pechar. Con calquera desas opcións, ninguna empresa nin fiscalidade española salirá beneficiada. Tampouco a cultura, nin a información e o debate público, nin a liberdade de expresión, nin o tan recorrido sostén da democracia”. Destacaron que se os agregadores toman medidas como bloquear todos os medios españois, “os máis prexudicados serán os pequenos e os novos medios dixitais que non esean dacordo coa proposta e que prefiran continuar sendo enlazados”. Por traducilo en datos: cada visita única dende Menéame xera para o sitio enlazado uns ingresos que son case vinte veces superiores aos que xera ao propio portal de enlaces.

Chamarlle taxa Google confunde; deberíamos chamarlle, por exemplo, taxa Menéame ou taxa Chuza

Polo tanto, chamarlle Taxa Google confunde: deberíamos chamarlle, por exemplo, Taxa Menéame ou, en Galicia, Taxa Chuza! aínda que inclúe moitos máis. Que pasará con Twitter ou Facebook? Gran parte da súa actividad é a compartición de enlaces, aínda que a maioría dos medios non os incluísen como posíbeis perxudicados da lei. As medidas previstas van afectar moitísimo máis a quen non conciben internet como negocio, senon como foro social.

 As diferenzas entre Google e outros agregadores

Tomemos, como exemplo, a comparación entre Google e Menéame ou agregadores semellantes. A primeira é unha corporación privada. Menéame, un agregador de noticias que, pese a ter récord de visitas e de páxinas vistas, apenas conta con ingresos e tivo 10.000 euros de perdas o pasado ano. A primeira pode pagar o que sexa (nin o vai notar), ao segundo grupo de actores pode afundilos.
 – Google ofrece noticias doutros medios, para inserirlles publicidade propia e, de paso, promocionarlle a súa marca e o resto de produtos e servizos que ofrece baixo o mesmo paraugas. Menéame só saca e ofrece beneficios intanxibles, inmateriais, dos que ninguén se pode apropiar: que a comunidade reconoñeza o teu karma, é dicir o teu bo traballo, que o valore dándoche máis protagonismo e máis peso ás tuas valoracións.
– Google prioriza o máis lido: dá máis visibilidade ao que xa recibiu; non comenta, non completa, non pon en relación novas e temáticas, moito menos estas informacións coas comunidades ás que lles afectan ou interesan.

En definitiva, trátase do mesmo xeito a Coca Cola que a unha ONG. Non se distingue entre economía privada e social, porque se quere que Internet sexa como un centro comercial con todos nós distribuidos por plantas e comercios segundo os nosos perfiles dixitais: hábitos de consumo.

Como contraste, e sen defendela, está a solución francesa. En absoluto contempla a posibilidade de seguir pagando una taxa ou canon a empresas con modelos de negocio en vías de extinción, senon que obriga a Google, grazas a un acordo firmado en 2013, a poñer un fondo de 60 millóns de euros para a reconversión ao mundo dixital, fomentar a innovación ou explorar novos modelos de negocio na web. Non se pode seguir obviando que a prensa precisa unha refundación e reconversión a fondo, un cambio de planteamentos e un reaxuste drástico do modelo de negocio. Xa está ben de poñer parches a algo que perde auga por todas partes.

Esta medida enmárcase dentro da presión que o Goberno está exercendo sobre empresas xornalísticas en bancarrota e en crise de lexitimidade

Esta medida enmárcase dentro da presión que o Goberno está exercendo sobre empresas xornalísticas en bancarrota e en crise de lexitimidade. Recentemente tivo lugar o cese de Pedro J. en El Mundo ou o «informe Caño» en El País.

Contrólanse os créditos bancarios e asegúranse así as liñass editoriais, máxime estando tan cerca das eleccións europeas e a un ano das municipais e xerais en España: entrará en vigor xusto dentro de 12 meses, casualmente antes destas citas electorais. Parece, por tanto, un intento de gañar o beneplácito dos medios en ambas campañas, creando unha lei a medida para supostamente garantirlles certos ingresos polo seu enlace online.

No entanto, isto esconde tamén que a crise do sector mediático se debe ao seu desfasado e ruinoso modelo nos grandes periódicos.

En resumo, estamos ante unha lei que amordaza os medios sociais na rede, inviste recursos a fondo perdido nun modelo de negocio ruinoso, asegura o bozal aos medios convencionais en tempos electorais e aínda que está pasando inadvertido, contempla tamén unha taxa ao coñecemento, un canon ás universidades, que daría para outra reflexión.